"my world is turning too fast

and I can't get off this spin

I'm moving somewhere I don't want

and all I do is fake a smile"

  - Liv Kristine, Fake a smile -

 

Het is weer es zover. Mn hoofd stroomt echt over met van alles en nog wat en ik houd het allemaal niet meer bij. Het zal bij deze periode horen; de laatste weken voor de zomervakantie. Druk met school, druk met werk en nog wat persoonlijke dingen, waar ik maar niet over zal schrijven op het wereld wijde web  

Op dit moment voelt het echt alsof ik constant van alles moet. Zelfs sociale dingen voelen verplicht en niet als ontspanning...  

 

Toch zijn er ook zeker wel leuke dingen!!!

Vorige week was er een trainingsdag van TOF (reisorganisatie voor verst. gehandicapten). Dat was erg leuk! Tijdens die dag heb ik de vrijwilligers leren kennen met wie ik naar Volendam ga. Ook weet ik nu welke vakantiegasten er in mijn groep zitten (waaronder mijn zus!!!) Verder hebben we die dag nog workshops gevolgd, waaronder 'omgaan met agressie'. Ik heb er zeker weer wat bijgeleerd

 

Afgelopen zaterdag zijn we met een paar mensen van Jazzcursus naar de Usva geweest voor de Kickoff van MidnightExpress. Ook dat was erg gaaf! Een band 'Fidan' was zo leuk dat ik gewoon de cd moest kopen. En die heb ik nu (3 dagen later...) al heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel gedraaid. Aanrader!!

 

Nou ja, verder zijn er nog wel meer dingen (ik moet dit ook beter gaan bijhouden...) maar ik heb nu geen tijd. Heb zo hardloopcursus bij de ACLO (niet al te hard lachen... please )

Vandaag was weer zo'n typische dag waarop ik veel gepland had. Helaas waren er een aantal zaken die me weer netjes van die planning hadden afgekregen.

Zo zou ik vanmorgen in de eerste instantie gaan leren in de UB, maar door tijdgebrek ben ik gelijk maar naar school gegaan. Ik had namelijk om half 12 afgesproken met mijn projectgroep en ik moest ook nog mijn aanmelding voor een hardloopcursus bevestigen bij de ACLO.

Na de projectmeeting ben ik naar huis gegaan en heb ik nog een beetje geleerd. Vervolgens had ik om 16:00 een training op mijn werk. Na deze training bleek dat er maar een collega zat die inboundtelefoontjes kon aannemen en het was vrij druk, dus ben ik toch maar tot 18:00 blijven hangen om haar te helpen. Daarna moest ik snel naar huis want om half 8 zouden we bij iemand van de PerspectieF werkgroep een film kijken over Belarus. En toen ik die film gezien had, dacht ik: waar maak ik mij nou zo druk om??  

 

Ik wist eigenlijk niks over Belarus en had daarom ook geen idee van waar die film over zou gaan. Het was een documentaire over het regime van Lukashenka en wat dit regime betekent voor dat land. In de documentaire werd een jongen gevolgd die fanatiek bezig is voor de oppositiepartij. Wat mij nog het meeste trof is dat die jongen 2 jaar jonger is dan ik, oftewel net zo oud als mij zusje. Het feit dat hij op zo'n jonge leeftijd zoveel waagt voor zijn eigen land heeft mij echt geraakt.

De film laat zien hoe jongeren in opstand komen tegen Lukashenka, hun protestacties, het feit dat ze worden gearresteerd, dat een vader absoluut niet accepteert dat zijn dochter tegen Lukashenka stemt en vooral het feit dat ze daar wel verkiezingen hebben, maar dat dat eigenlijk geen effect heeft. Zolang Lukashenka leeft, zal hij de macht hebben.

Klik hier voor een Youtubefilmpje met beelden uit de documentaire  

 

Oh, nu ik toch op Youtube zit te kijken, kom ik de hele documentaire tegen, in stukjes welliswaar. Mocht je ook geïnteresseerd zijn in een land dat het tegenovergestelde van Nederland is (qua politiek dan), check:

 A lesson of Belarusian part 1, 2, 3, 4, 5, 6

 

Tja, en wat kunnen wij als Nederlandertjes dan doen?? Niet zo heel veel, maar het tekenen van de petitie voor een vrij Belarus is in ieder geval een druppel op de gloeiende plaat.

... nou ja, figuurlijk dan, maar t is in ieder geval bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Slecht, slecht slecht. Natuurlijk is er in dat jaar veel gebeurd. Zo heb ik een poging gedaan tot gezonder leven (flink groente/fruit eten en sporten). Af en toe gaat het goed, soms ook niet. Verder ben ik begonnen aan een jazzcursus bij de USVA. ben ik betrokken bij een werkgroep van Perspectief (jongerenafdeling van de Christen Unie) en ben ik me aan het afvragen of ik me wil laten overdopen bij een totaal andere kerk als waar ik nu officieel bij hoor. Dat zijn zo ongeveer de 'grote' dingen waar ik me nu mee bezig houd. Verder zijn er ook wel veranderingen m.b.t. school en werk enzo, maar ik heb niet zo heel veel zin om daar nu van alles over te gaan schrijven. Ik weet ook eigenlijk niet wat dan wel de bedoeling is van dit verhaaltje. Misschien een stimulans voor mezelf om weer es te gaan bloggen. Dit is in ieder geval weer een zoveelste eerste aanzet

Vandaag was dan de dag waar we als Oostergast-team naar toe hebben geleefd... (overdrijf ik het nu?) DE WOONMANIFESTATIE! Gisteren is namelijk de verkoop gestart van de eerste huizen die in de nieuwe wijk de Oostergast (in Zuidhorn) gebouwd worden. Wij, als leden van het nieuwsteam, mochten deze dag op foto en video vastleggen. De resultaten zijn binnenkort te zien op www.deoostergast.info. Allemaal kijken dus!!!

   Tja, en toen had ik ruim een maand niks met mn log gedaan. Zo ben ik dan ook wel weer.... dat verslag van Spinvis kunnen jullie dus mooi vergeten

 

Ondertussen gaat alles op school nog prima. We zijn nu bezig om SLB verslagen af te maken en in te leveren. Als we dat gedaan hebben, is blok 3 ook weer afgerond. Het laatste blok is ondertussen begonnen. Gelukkig ben ik nog steeds hard op weg om mn propedeuse te halen, aangezien ik het derde blok heb gehaald! (ik kan me tenminste niet voorstellen dat we voor slb een onvoldoende krijgen). Dit geeft me in ieder geval wel weer een goed gevoel. Iets minder leuk is het feit dat ik waarschijnlijk weer last van pfeiffer heb. Vanmorgen, toen ik met een huisgenoot ging ontbijten, was ik erg duf en dacht dat ik nog ff wakker moest worden, maar na een fietstochtje naar school, was mn energie op. Zucht... dit kan ik nu ff niet gebruiken...

 

Volgens mij is ons verslag bijna af, dus we kunnen em zo inleveren. K hoop dat mn volgende berichtje sneller komt...

 

TAKE CARE!

 

Kuzzie, cornflakegirl

Vanavond gaan mn vriendin en ik naar een concert van Spinvis in Deventer. Mn vriendin is geloof ik helemaal fan geworden! Zelf ken ik nog maar een paar nummers die ik wel heel mooi vindt. Ik ben ook heel benieuwd wat me te wachten staat! Wel heb ik er heel veel zin in, en ik ben er ook echt aan toe om even te relaxen en alle stress van de afgelopen dagen van me af te laten glijden. En dat samen met mijn beste vriendin, wat wil een mens nog meer!?  

... dat was wat mijn zusje zei toen ze me maandagnacht om half 1 belde. Ze vertelde me dat mn vader op dat moment in een ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. Hij had maagklachten en hij was erg benauwd.

Ik was natuurlijk gelijk helemaal wakker en heb een huisgenoot gebeld die toen even langs kwam. Dat vond ik echt super van hem (thank you!!!) Tegen 3:00 ben ik toch maar mn bedje ingedoken om een beetje slaap te krijgen. Om 7:00 was ik weer wakker en heb ik mijn moeder gebeld, die 's nachts met mn vader was meegegaan naar het ziekenhuis. Ze vertelde dat ze in het ziekenhuis een paar tests gedaan hadden, maar ook toen wisten ze niet wat er aan de hand was. Hij had een erg lage hartslag (af en toe tussen de 35 en de 40). De onzekerheid maakte ons ( mn zusjes, mn moeder en mij) helemaal gek. Wat was er aan de hand? Was het ernstig of niet?
Ik ben na mn werk gelijk naar mn moeder toegegaan. We hebben samen even gepraat over wat er gebeurd was en hoe we ons voelden enz. Ook hadden we al gepland hoe laat we zouden gaan eten en hoe laat we de trein naar Groningen zouden nemen, tot de telefoon rond 15:00 ging... het ziekenhuis! We kregen te horen dat mn vader waarschijnlijk gepasseerde galstenen had en dat we hem konden komen ophalen!
Die avond gingen mijn moeder, mijn oom en ik naar het ziekenhuis. Wow, ik was echt zoooooooo blij om mijn vader te zien met een gezonde kleur in zijn gezicht en ook erg verveeld

Mijn oom heeft mij ook nog even thuis gebracht en verder heb ik eigenlijk nog niks over mijn vader gehoord.

   

Ondertussen is er alweer een week voorbij gegaan. Ik ben niet zo heel goed in het bijhouden van een weblog. Vroeger had ik dat probleem ook al met dagboeken  

De afgelopen dagen heb ik iets nieuws geleerd: je kunt heel veel verschillende emoties hebben in een hele korte periode. Echt vaag... Het begon zaterdag, toen ik weer naar huis ging. Het was echt weer een ouderwets melige boel en we hebben veel (teveel??) lol gehad. Tot mn vader zaterdagavond ineens zag dat er een lijkwagen bij de overburen stopte. We wisten gelijk wat er aan de hand was: mn overbuurvrouw, die al een paar jaar aan het vechten was tegen kanker, was overleden. Nog geen 60 jaar, volgende maand zou ze oma worden... niet eerlijk!!! Die avond moest ik oppassen op mn zus en ik had voor mezelf besloten dat ik het haar niet zou vertellen. Maar om een of andere reden kan ze het voelen als ik me niet goed voel, dus na 5 minuten merkte ik al aan haar dat ik het wel moest vertellen. Het rottige hiervan is dat ik totaal niet weet hoe het 'aankomt' bij haar, aangezien ze autistisch is.

Toen mn zusje thuiskwam van haar werk, heb ik het haar ook verteld en konden we samen ff depri in de kamer zitten.

De volgende ochtend was ook weer wisselend. De ene keer waren we weer melig, het volgende moment hadden we het weer even over mn buurvrouw.

Die avond was ik weer in Groningen en heb ik een heel lang gesprek gehad met mn vriend. Daar kan ik niet teveel over zeggen, behalve dat ik me zwaaaaar k*t voelde. Gisteren kon ik mn verhaal aan mn zusje kwijt (die logeert nu bij mij) en nu voel ik me weer beter! Gisteravond zijn mn zusje en ik ook weer TE melig geweest en hebben we erg serieuze gesprekken gehad. Voor mijn idee zijn het rare combinaties, maar ik ben erg blij dat het zo kan!!!